Hello Kitty

Hoe laat het momenteel is weet ik niet want we zitten tussen wat tijdzones in op Cairo Airport te wachten op onze volgende vlucht. En na het uiterst vriendelijke volk in Kuala Lumpur zijn dit maar een stel horken. Ze kijken je niet aan, helpen bij voorkeur alleen hun eigen volk en lopen in kuddes dwars door je heen. Tijdens het ontbijt in Kuala Lumpur zaten er ook tientallen dames gesluierd van top tot teen met alleen de ogen niet bedekt. Het ontbijt in het beste vier sterren hotel van de stad begon ook steeds meer op een gemaskerd bal te lijken. Het ziet er werkelijk niet uit! Zeker in contrast met hun mannen want die zijn verkleed in opzichtige t-shirts vol gekleurde applicaties, moeilijke petjes, patserige zonnebrillen en de ene teenslipper is nog lelijker dan de andere. Afijn, Noord Afrika en het Midden Oosten staan nog altijd onderaan mijn vakantie top 100!

Daarentegen is Maleisië en met name Kuala Lumpur een prima vakantiebestemming. De uiterst vriendelijke mensen, het overheerlijke eten en natuurlijk het shoppen is hier helemaal top. De afgelopen twee dagen hebben we hier dan ook volop misbruik van gemaakt. Tussen de grote gebouwen, in fout verlichte steegjes, staan met name de Chinezen in lange rijen de lekkerste Saté te grillen op hun zelfgemaakte barbecue (als iemand mij kan helpen aan het recept van die beste pindasaus ever dan ben ik een blijk mens). We hebben nog een bezoek gebracht aan de Batu Caves en sinds ik het privé nummer heb van mijn 'eigen' taxichauffeur crossen we heel Kuala Lumpur door voor drie keer niks. China Town is ons favoriete plekje. Je vindt er het lekkerste eten, je kan er heerlijk shoppen en Masja en ik hebben daar onze voeten eens flink laten verwennen. In een heel smerig pandje, drie hoog achter, nemen ze je voor zo'n vijf euro een half uur flink te grazen. Echt lekker is anders! Tot op de laatste dag struinen we de kraampjes af op zoek naar Prada zonnenbrillen, Cloé handtassen en natuurlijk trek ik alles van Hello Kitty uit het rek want daar schijnt in Nieuwerkerk a/d IJssel een lief klein hartje sneller van te gaan kloppen.

Overigens gaat het afdingen ons erg goed af want wat begint met 400 Ringgit weten wij in no-time terug te brengen naar 60 Ringgit. Zelfs een taxichauffeur die probeert vijf Ringgit (€1.25) te veel te vragen lopen we strak voorbij waarna hij ons meters volgt en alsnog voor 'onze' prijs overal naar toe wilt brengen. Ik zeg deal!Al met al waren het weer drie hele fijne weken die sinds ons vertrek perfect zijn verlopen. Helaas is ons 'rots' avontuur op Tioman vanwege het slechte weet niet doorgegaan maar ik moet ook eerlijk zeggen dat de puf er die laatste week echt wel uit was. Ook ons kleine prinsesje heeft zich weer prima gedragen en heeft kip gegeten in alle soorten, maten en kleuren. Althans, als het wel kip was :-)

Volgend jaar steken we zeker de 'plas' weer over maar dan zal 'iets' in Noord Amerika onze harten gaan veroveren. Want naast al dat eten, de prachtige eilanden en de super lieve mensen hebben met name Bodhy en ik wel wat 'adventure' gemist. Lekker even honderd meter abseilen, gletsjer klimmen of een kampvuur in het bijzijn van bruintje beer. Maar goed, eerst mag Masja nog even naar Bangladesh dus wie weet staat dat volgend jaar wel bovenaan ons lijstje. Tot snel.

Prada meisjes en Gucci trutjes!

De reis naar Kuala Lumpur verliep goed. De boottocht was lang maar het stuk met de auto viel wel weer mee. We gingen uit van zo'n zes uur rijden maar op de driebaans tolweg hebben we een hoop tijd gewonnen. Eenmaal in Kuala Lumpur hebben we de auto ingeleverd en zijn we in een taxi gestapt richting het Royale Bintang Hotel. Een alleraardigst hotel met twintig verdiepingen midden in het centrum en chique is wellicht een understatement! De kamer is ruim, de bedden zijn enorm en naast een zithoek en minibar is er vanzelfsprekend roomservice. Sterke nog, er hangt zelf een telefoon op het toilet voor als het toiletpapier op is?

Nadat we alle spullen hebben uitgepakt duiken we op bed en gaat de Apple winkel als eerste aan. Masja zit met haar iPhone op Facebook met haar 'nieuwe' vrienden uit Kenia en plaats wat tweets op Twitter. Bodhy heeft die van mij gesnaaid en meld ons het laatste nieuws uit de rest van de Wereld. Tussen de twee smartphones in zit ik met mijn Macbook, die het na het mierenincident nog altijd prima doet, en probeer onze Reismee weer wat aan te vullen. Na wat uurtjes rust gaan we de stad maar eens in. We zitten hartje centrum dus het grootste winkelcentrum is om de hoek. Na een kleine wandeling langs ondermeer de stamkroeg van Ivo komen we aan in Times Square Plaza. Voor tante kjoewie moet dit de hemel op aarde zijn van wij hebben er vier uur doorgebracht en nog lang niet alles gezien. Het westelijke gedeelte is een soort van Bijenkorf maar dan wel tien keer groter, in het middelste stuk zitten de flaghipstore's van die merken die er toe doen en de oostzijde is voor de helft gevuld met honderden winkeltjes met daarboven een echt pretpark. Dus geen hoekje voor de kids maar meer een Efteling met een dak erboven. Alles draait en beweegt, er zijn botsauto's en draaiende spinnen en door het vijf verdieping tellende pretpark vliegt de achtbaan rakelings langs ons hoofd. Blijkbaar staan we nog niet in onze 'shopmodus' want de buit is niet meer dan een bling-bling iPhone hoesje voor mama en foute badslippers voor zoonlief (nu nog witte sportsokken en hij kan zo mee naar Hoenderloo:-)

De volgende dag begint het goed want dan maken we voor het eerst kennis met het ontbijt. Een lopend buffet waar ze werkelijk alles hebben. Het doet me denken aan kerst in het Kuhrhaus. Met de extra kilo's als ballast stappen in een taxi naar de markt op Chowkit. Een lokale markt zonder toeristen waar je alles kunt kopen op het gebied van eten. En dan bedoelen we geen zak patat of een kilo Old Amsterdam maar moet je meer denken aan levende kikkers, baby haai of een zakje darmen van het één of ander! Ter plekke worden de vissen gevild, het vlees gehakt en gaan levende kippen, langs een vlijmscherp mes, zonder kop weer terug in een regenton. Het stinkt er verschrikkelijk en we stappen door plassen van bloed en ander dubieus vocht. Na al dit moois stappen we in de metro want Masja kent nog zo'n markt aan de andere kant van de stad. Joepie! Ook hier worden we verwelkomt door honderden levende beesten en wordt er zelfs een hele koeienkop te koop aan geboden. Bodhy ontvlucht regelmatig de markt vanwege de enorme stank maar Masja schiet er lustig op los. Terug nemen we de monorail naar het hotel en maken een plan voor de rest van de dag.

Aan het eind van de middag nemen we de taxi naar China Town. Voor de Prada meisjes en de Gucci trutjes is dit het walhalla, kilometers kraampjes vol met illegale meuk. Tassen die normaal zo'n duizend euro kosten hangen hier voor zo'n vierhonderd ringgit aan een touwtje maar als je een beetje met je wenkbrauwen fronst krijg je 'm al mee voor slechts 80 ringgit (20 euro). Masja koopt als eerste een tas zodat ze deze weer vol kan proppen met meer van al dit moois. Ons prinsesje van 13 koopt wat luchtjes van Calvin Klein en scoort twee polo's van Ralph Lauren. Hij heeft de smaak goed te pakken want binnen een paar minuten loopt hij alleen over de markt, komt geld halen om wat te kopen en even later zien we hem zelfs afdingen in zijn beste engels. Met volle tassen stranden we op een kleine Chinees die wel wat lekkers voor ons wil maken. Maar na alle ingewanden en afgehakte ledematen van vanmorgen wil Bodhy alleen nog maar eten in een restaurant met een 'fatsoenlijke' kaart. Ons kan het niet gek genoeg zijn dus volgt er een compromis. Na het eten lopen we door Little India en nemen daar de taxi naar het Hotel. We droppen de tassen, doen een kop koffie op de kamer, en besluiten toch nog even het nachtleven onveilig te gaan maken. We slenteren wat, we drinken wat en Masja en Bodhy laten hun voeten verwennen door duizenden kleine visje die aan je tenen en benen beginnen te sabbelen. De toko heeft meer iets weg van een hoerenkast dan van een massagesalon maar dat terzijde.

Pathé aan zee

Onze laatste dag op Tioman begint licht bewolkt. We zijn vroeg wakker en in de verte kunnen we 'onze' pannenkoekjes met banaan al ruiken. We informeren wat naar de mogelijke trails op het eiland en besluiten het eiland over te steken door de jungle. De tocht is slechts zeven kilometer, en ondanks dat het hier niet al te heet is, is het eerste stuk erg zwaar. Bergop gutst het zweet van ons af en moeten Masja en Ik regelmatig even pauzeren. Bodhy heeft wederom nergens last van en loopt naar boven alsof er niets aan de hand is. 2010 is duidelijk het jaar dat 'papa' het echt niet meer kan bijhouden. Aangezien we al dagen in onze 'lucky' flow zitten zien we al snel wat beesten voorbij springen. Eerst nog wat apen maar dan zien we hoog in de boom de uiterst zeldzamen bear-cat. Als Bodhy even later hard in zijn handen klapt om zijn vader wat aan te sporen springen de apen recht boven zijn hoofd van schrik alle kanten op. Die beesten zitten werkelijk overal! Het laatste stuk lopen we waarschijnlijk verkeerd want dit is niet meer dan een betonnen pad. Saai en doodvermoeiend. Eenmaal aangekomen in Juara nemen we een duik en dan gaan we weer lekker eten. Eigenlijk bestaat de hele vakantie uit lekker eten. We gaan er drie keer per dag eens goed voor zitten en laten het ons heerlijk smaken.De lekkerste fried chicken Chile, barracuda BBQ aan het strand, kilometers sushi, inktvis, gamba's en natuurlijk de beste banana pancakes. Ik zeg: goed bezig!

Met gevaar voor eigen leven laten we ons terug brengen in een 'soort' van taxi maar onze voeten zijn kapot dus we moeten wel. Eenmaal thuis springen we op bed en toveren we het kleine huisje om in onze eigen bioscoop met links en rechts van het scherm de Zuid Chinese Zee. Pathé is er niets bij! Na een klein uurtje schrikken we op van een knal op dak. Geen kokosnoot maar familie aap blijkt uitgerekend ons huisje te hebben uitgekozen voor de dagelijkse picknick. De beesten rommelen wat op dak en wij proberen ze muisstil te betrappen. Bodhy heeft bijna zijn eigen aapje te pakken maar ook voor hem zijn ze echt te snel. Negentig minuten later hebben we zin in een drankje en dat komt goed uit want laat de 'happy hour' hier nu drie uur duren :-) 's Avonds begint het goed te stormen en 'doodsoorzaak' nummer één vallen als bommen uit de bomen. We slalommen ons een weg door de vallende kokosnoten want naast het naderende onweer zijn ook onze buikjes weer wat gaan rommelen.

De volgende ochtend gaat de wekker om zes uur want 'ergens' rond zeven uur 'zou' er een boot moeten vertrekken. Met de nadruk op 'ergens en 'zou' want hier op het eiland nemen ze het niet zo nauw. De koffers proppen we snel vol en het wachten is wederom op onze eigen prinses. Beetje gel hier, beetje gel daar en dan nog maar weer eens douchen, zijn kleine nichtje is er helemaal niets bij! Gelukkig jaagt een dikke zwarte vleermuis hem 'gillend' de badkamer uit en kunnen we richting boot. Onderweg 'lenen' we een kruiwagen want de koffers worden met de dag zwaarder. De zon komt op, de boot verschijnt en langzaam gaan we weer richting de bewoonde wereld. Tot Morgen!

finding Nemo

Vroeg naar bed betekent vroeg weer op. Het is zeven uur, ik sla mijn laptop open en wrijf de slaap uit mijn ogen. Gisteren zijn we de hele dag op het water geweest. Met een klein bootje zijn we richting 'Coral Island' gevaren ten noorden van Tioman. De tocht is prachtig en de eilandjes misschien nog wel mooier. Echt wit zand, door de jaren heen prachtig gevormde rotsen, dikke jungle en vanzelfsprekend het zuiverste water. Niet voor niets worden hier de opnames gemaakt voor het programma Expeditie Robinson. Voordat we het anker laten zakken worden we snel nog even begroet door mevrouw de dolfijn en zien we op de rotsen de eerste apen verschijnen. We spugen wat in onze brillen en laten ons één voor één van de boot af glijden. Onder water begint het feest pas echt. Duizenden vissen zwemmen met ons mee door en rond de rotsen. Al snel komen we de eerste haaien tegen maar 'pro' dat we zijn laten we ons ditmaal niet wegjagen. We volgen het beest door de rotsen maar daar verdwijnt hij in de diepte. Jammer, maar het volgende avontuur ligt 'letterlijk' al op de loer. We draaien ons om en tussen de rotsen in in een diep zwart gat zien we twee, niet al te vriendelijke' ogen onze kant op staren. We aarzelen wat maar gaan toch op verkenning uit. Langzaam naderen we de grot en we zien naast zijn vlijmscherpe tanden steeds meer van het enorme beest. Eerst zien we zijn kop, dan komt nog meer kop en dan pas gaat het over in de rest van zijn reusachtige lijf. De Barracuda (horen we achteraf) hangt in het donker totdat zijn ideale hapje voorbij komt. Het beest is zeker twee meter en geen van ons durft echt dichtbij te komen. Wat een lelijkerd! Snel weg uit het donker zwemmen we langs de 'habitat' van het schattigste visje in de hele zee: Nemo. Het beestje zwemt eigenlijk niet echt maar hangt samen met zijn gezin? in de duizenden sliertjes van een zeeplant. Een huis als massage, eerlijk lijkt me dat!

Op de boot hijgen we wat uit, verzorgen wat diepe wondjes in de knie van Bodhy en gaan op zoek naar een volgende plek voor ons bootje. Ditmaal nemen we wat brood mee het water in en al snel blijkt dat ze dat hier ook lekker vinden. De vissen, in alle soorten en maten, vreten je bijna op. De hand met brood moet boven water blijven anders bijten ze je echt in je handen. Kleine stukje gaan de zee in en dan begint het gevecht pas echt.Alsof ze elkaar bellen zo snel zijn ze op de hoogte van ons meegebrachte lekkernij. Als Piranha's vliegen ze op je hand af en af en toe willen ze daar ook best wel in bijten. De onderwatercamera flits wat af en na een halfje Tijgerwit gaan we weer eens verder op zoek naar nog meer moois. Of het is de rust, of wij hebben gewoon enorm geluk, maar ook de pirate fish zien we als snel verschijnen. Het zijn blauw-paarse vissen van zo'n anderhalf tot twee meter. Kenmerkend voor deze joekels zijn de 'hoorns' op hun voorhoofd en hebben ze een 'soort' van snavel. Als we niet te dichtbij komen lijken de beesten onverstoord en zoeken rustig verder naar iets van eten. Onderwater is het geluid van hun knagende snavel prima te horen. We vervolgen onze tocht langs het mooiste koraal richting het diepe. De zee blijft heerlijk op temperatuur en het zicht is haarscherp. Plotseling worden we verast door de 'Green Turtle' die langzaam over de zeebodem zwemt. Het beest trekt zich van ons weinig aan en 'zweeft' fijn verder op zoek naar lekkers. Na een tijdje kruist hij een soortgenoot die wij op ons beurt gaan volgen. Deze zwemt richting zee en al snel is er niets meer dan 'wij' en de enorme schildpad. Als een ruimteschip beweegt hij zicht door het water. Door het gewichtloze zijn al zijn bewegingen perfect en de absolute rust onder water maken dit een onvergetelijke ervaring. Met een overdosis adrenaline en endorfine rusten we wat uit op één van de verlaten strandjes. Vanouds gaan Bodhy en ik nog even over de rotsen en draait Masja zich om de tien minuten even lekker om.

Eenmaal aan land staat 'internet' als eerste op mijn lijstje. Op het vaste land was de verbinding al niet best maar hier werkt het alleen met windje mee! Maar goed, ik plaats even wat berichten, bekijk even of Masja alweer wat aanvragen heeft wat al dit leuks moet ook echt betaalt worden en speelt Bodhy wat met zijn digitale vrienden. In tegenstelling tot de regen van gisteren is het nu een prachtige avond. Het is helder, lekker van temperatuur en voor storende geluiden of 'mensen' moet je hier niet zijn. Uit 'wraak' op het visje van vanmiddag bestellen we Baraccuda en eten hem helemaal op. Met wat plastic stoeltje en de juiste hoeveelheid drank gaan we nog even aan de waterkant van ons geluk genieten. Maar het kan nog beter, voor het slapen gaan trakteren we onszelf op de beste pannenkoek, gevuld met lekkerste vruchten en omsingeld door overheerlijk chocolade-ijs. Hoe goed kan je dag zijn!

Nat, natter, natst!

Volledig doorweekt zitten we op onze veranda uit te lekken. Net aangekomen op Tioman leek het ons leuk om een stuk te gaan wandelen langs het strand van dit prachtige eiland. Het was al redelijk bewolkt maar na een klein uurtje kregen we een eerste tropische storm over ons heen. Windkracht tien deed ons eerst nog even schuilen maar na een klein drankje zijn we aan de terug weg begonnen. Een uurtje heen betekent ook een uurtje terug dus als drie doorweekte puppy's klimmen we het laatste stukje naar ons huisje. Uitgerekend wij hebben het laatste, maar zeker ook het mooiste huisje van het eiland. Een metertje of twintig tegen de berg op, niet ver van het strand, en met een schitterend uitzicht over de zee. Het huisje is van alle gemakken voorzien en staat tussen prachtige planten en tropische bomen. Niet voor niets moeten we hier alles goed afsluiten en geen sporen van voedsel achterlaten want voor dat je het weet zit er een aap in je huisje. In tegenstelling tot ons vorige eiland is dit eiland veel ruiger, groter en het zit vol met apen en andere beesten uit de jungle waarvan Bodhy niets moet hebben. Overigens zit ik ook niet echt te wachten op een spin ter grote van een tennisbal lekker in je klamboe :-( Het eiland is een mix tussen vergane glorie en een tropisch paradijs. Volop barretjes met de lekkerste cocktails, w at verweerde scheepswrakken en wederom geen hond te bekennen. Er zijn geen auto's op het eiland dus dat maakt het extra relax.

Gisterenavond zijn we na een lange reis voor het eerst op de zaterdag avond en zonder een drankje vroeg gaan slapen. Zo moe dat we waren zo relax staan we na ruim elf uur weer op. Even snel een ontbijtje en dan weer snel de weg op. Het oosten van Maleisië is echt heel mooi. Het is zondag dus de weg is helemaal van ons. Jack Johnson en wij drieën rijden door een schitterend gebied met palmbomen die overgaan in de dichte jungle. Tussen de bomen staan de oude houten authentieke huisjes in de mooiste kleuren. Vanillegeel met okergele kozijnen of mintgroen met bordeauxrood. Vanzelfsprekend staan ze op palen en vallen ze met twee keer blazen plat op de grond. Onderweg klimmen Masja en ik nog even over een hek op de plaatselijke begraafplaats op beeld vast te leggen. Na een klik of tien horen we een brommertje naderen en uitgerekend dit gepruttel is de opzichter van al dit moois. De man spreekt geen woord engels maar hij verwelkomt ons met een warme hand en al snel is duidelijk dat 'wij' westerlingen van harte welkom zijn. Af en toe komt hij polshoogte nemen en laat vol trots de mooiste bouwwerken zien. Op zijn hand schrijft hij wat dat spul zoal gekost moet hebben. Voor nog geen 1500 euro lig je in een megatempel van marmer met toeters, bellen en draken. Nou, zet dat maar vast in mijn testament en dan mag mijn nieuwe vriend er af en toe een kaarsje aansteken.

Na deze mooie tocht komen we aan bij de boot die ons naar Tioman moet brengen. We parkeren de auto en gaan snel aan boord. In alle haast laat ik mijn iPhone op de achterbank liggen. (tegen niemand zeggen dan hoop ik dat hij er over een dag of drie nog steeds ligt).

p.s. Ik moet nog even 'sorry' zegen tegen Denise en Trix want ik heb met mijn trommelvingers per ongeluk hun reacties gewist. Bij thuiskomst zal ik het goedmaken met een grote zak snoep of, als Masja Stolk Photography het goed vindt, een fotoreportage op één van deze prachtige eilanden (en dit keer zal ik 'proberen' het reflectiescherm uit de ogen te houden) :-)

I'm lovin it.

Net aangekomen in ons huisje op het vaste land. Tom Tom is na al die weken nog altijd niet ingeburgerd en heeft ons goed laten zweten op zoek naar het Duta Sand Beach Resort. Het huisje is niet zoveel bijzonders maar wel goed gekoeld en lekker ruim. Aangezien we vandaag veel moesten rijden hebben we gisteren eigenlijk niks gedaan. Beetje dobberen, beetje eten. Luieren hier, weer wat eten daar en af en toe kijken of onze buurman de leguaan niet stiekem ons huisje is binnen gekropen. Je kent het vast wel onder de naam: vakantie! De avond hebben we tot diep in de nacht met ons voetje in het witte strand doorgebracht onder het genot van een glaasje avondvitamine! De volgende ochtend staan we vroeg op om fris en fruitig aan de lange reis van vandaag te beginnen. Onderweg spotten we eindelijk onze eerste Mc Donald in twee weken tijd en dat is een aangename afwisseling na al die lokale meuk. Helaas is de ijsmachine weer kapot en moeten Masja en Bodhy hun laatste gaatje bewaren tot later. Eenmaal aangekomen zet Bodhy een filmpje op en wij dobberen wat op de golfen en denken hardop over kamperen in Yellowstone park volgend jaar of met de camper door Alaska trekken. Nu alweer zin in maar eerst staat Tioman, een eiland in de Zuid Chinese Zee, op de planning.

Naar de haaien!

De volgende ochtend start het eiland langzaam op. Een vissersbootje vol vis komt net terug met de barbecue voor vanavond, een gast staat het strand glad te harken en in de verte 'horen' we de de vers geperste bananajuice voor bij het ontbijt. Rond half elf verzamelen we ons op het strand bij een gast die ons de hele dag meeneemt de zee op. Het leuke van het 'tourisme' hier is dat het er eigenlijk nog niet is. Met drie woorden engels, een hoop gebaren en veel houdje-touwtje is het ons duidelijk wat de planning voor vandaag is. Het duikmateriaal gaat de boot in en wij drieën volgen snel. Met een klein bootje en veel herrie racen we richting sharkpoint. Wat de naam doet vermoeden blijkt al snel waarheid als een koe. Met een plons laten we ons zakken in het heerlijk warme water. Zelfs meters diep of ver uit de kust is het water zeker zo'n dertig graden. Onder water is het werkelijk prachtig. Duizenden, misschien wel miljoenen vissen in alle kleuren van de regenboog komen nieuwsgierig kijken. De één is groen met blauw en paars, de ander is goudkleurig met een oranje kop of klein maar dan met honderden tegelijk. Nadat we een weg tussen de vissen door hebben gevonden en iets meer richting de rotskust zwemmen verschijnt daar de eerste haai! Niet de allergrootste in zijn soort maar toch is hij zeker een metertje of twee. Als een bliksem glijd hij onverstoorbaar door het water onze kant op. Zijn ijzige ogen zien ons wel maar blijken hem vooralsnog niet te storen. Ik besluit het visje maar eens uit te dagen en neem een duik de diepte in. Als ik te dicht bij kom gaat hij er als een pijl vandoor en hem volgen is echt onmogelijk. Onze eerste haai, indrukwekkend en eng tegelijk.

Niet veel later zijn we Masja kwijt. Blijkbaar leek het haar een goed idee om zelfstandig een 'gespotte' haai te volgen. Eenmaal herenigd vertelt ze ons doodleuk wel een meter of vijftig met de haai te zijn mee gezwommen. Bodhy en ik laten ons niet kennen en zoeken de hele zeebodem af op zoek naar een 'beter' verhaal dat dat van Masja. Na een klein half uurtje staken we onze poging en komen niet verder dan een vis van zo'n meter groot. We hebben het wel gezien en besluiten met zijn drieën naar te boot terug te keren. Helaas heeft Bodhy alle haaien net niet heel goed kunnen zien maar dit duurt helaas niet lang. Plotseling komen er twee haaien als een speer onze kant op en gaan uitgerekend op twee meter onder ons op jacht naar wat lunch. Boven het draaien en dreigen zwemmen wij 'rustig' verder en klimmen als een malle in de boot.

Op Romantic Beach en bij de Lighthouse duiken we naar de meest mooie vissen. Wederom is zit de hele zee vol en als je even stil blijft dobberen dan komen ze met zijn allen op zo'n twee centimeter van je duikbril. Een enkeling is zo brutaal om in je vingers te bijten en de rest omsingelt ons van achteren. Het water is tot wel vijftien meter diep glashelder en het koraal is er echt schitterend. Je zwemt als het ware in een aquarium. Heel, heel mooi!

De laatste plek waar we het water ingaan is Turtlepoint. Tussen de twee eilanden in zoekt onze gids naar donkere 'vlekken' diep in de zee. We zijn wat traag van begrip maar dit blijken achteraf gezien de schildpadden te zijn. En dan niet van die kleintjes maar echt enorme joekels met een doorsnee van ruim een meter. Op teken van de gids duiken we het water in op 'jacht' naar de reuzenschildpad. Zijn schutkleuren houden 'm lang verborgen maar uiteindelijk vinden we 'm toch. Bodhy en ik doen om beurten een poging om dichterbij te komen maar hij zwemt simpelweg te diep. Niet veel later doen we een tweede poging en dit maal is het raak. Een donkere vlek veranderd langzaam in een schildpad en wij gaan er als een speer achterna. Het enorme beest kruipt over de zeebodem en is voor het mooie eigenlijk te ver weg maar we verliezen hem niet uit het oog want hij (of zij) zal toch een keer naar lucht moeten happen. En ja hoor, na een tiental meters te zijn gevolgd besluit het beest langzaam van de zeebodem op te stijgen. Het enorme beest komt steeds dichter bij en wordt alsmaar groter en groter. We blijven 'm volgen totdat we op een gegeven moment nog maar zo'n meter van hem verwijderd zijn. Voordat we het beestje verlaten neemt Bodhy nog één duik richting het beest en aait hem over zijn 'betonnen' schild. Enthousiast en vol ongeloof keren we terug naar ons huisje aan zee. Echt heel bijzonder!

Can i kiss the bride?

Het is donderdagochtend om 7.00 uur. Ik ben als eerste wakker en verlaat op mijn tenen het houten huisje naar buiten. Ik zou nog best wel even een uurtje kunnen slapen maar de kabbelende zee heeft te veel aantrekkingskracht. Ons huisje met veranda staat namelijk op precies 14 van meter van de zee en zo hebben we werkelijk het beste uitzicht ever! Gisteren zijn we na een reis van vier uur aangekomen in de haven van Kuala Besut. Dankzij een gast op een brommertje zijn de tickets voor de boot snel geregeld. Nog even de auto parkeren en dan snel aan boord. We kunnen kiezen uit de 'slow' of de 'fast' jetty maar Bodhy staat al in de rij bij de laatste dus dat is snel geregeld. Een relatief klein bootje met twee enorme motoren vloeit langzaam de haven uit om net daarbuiten het gas vol open te trekken. Jezus, wat gaat dat hard! We schieten strak in onze stoelen en knijpen de ogen stijf dicht. Wat volgt is een 40 minuten vlucht over de knallende golven. Misschien nog wel het beste te vergelijken met zo'n rodeostier die alle kanten op stuitert of een bobsleebaan met bulten! Anyway, na de 'rollercoaster' op zee komen we aan op ons droomeiland Perthentian. Het is een echt bounty eiland met witte stranden en het water is kraan-water-helder. Een handvol houten huisjes en hier een daar eettentje staan op steenworp afstand van de zee. Helemaal goed! De spullen gaan het huisje in, shirt en slippers gaan uit en we rennen alledrie de zee in. Heerlijk!

Na een uurtje dobberen gaan we even kijken wat er allemaal (of eigenlijk wat er allemaal niet) te krijgen is op dit kleine paradijs.Naast hier en daar een barbecue, wat duiktentjes en een kokosnotenkraam vinden we wat verscholen tussen de palmbomen toch een hutje met wat alcohol in blik. We weten ons te beheersen en lopen door :-( Iets verderop reserveren we een boot voor de volgende morgen die ons mee gaat nemen langs de mooiste punten om te duiken. En als het een beetje meezit doen we dat met schildpadden en tussen de haaien.

De avond valt snel, de kaarsjes gaan aan en het eiland veranderd snel in de meest romantische plekje op aarde. Masja waant zich op 'honeymoon' alleen een beetje jammer dat het bruidsmeisje een puber van dertien is die niet zo veel heeft met al dat 'geklef'. Maar goed, eten doet hij als de beste en dat gaan we dan maar snel doen. Aan een klein tafeltje, nog net niet met onze voetjes in het water, zien we hoe de Barracuda (kingfish) op de BBQ gaat. Heerlijk! Na een klein uurtje doen we nog een rondje en trekt Bodhy zich terug in het huisje met Wifi (uitvinding van de eeuw). Mama en papa gaan vervolgens richting zee en strijken neer onder een palmboom met ons zelf gesmokkelde vijf liter pak rode wijn. De meegebrachte waxinelichtjes gaan aan en de avond kan niet meer stuk. We genieten van de geuren, de geluiden en het onweer in de verte. Kletsen wat over onze vorige reis, evalueren de huidige en fantaseren alweer over de volgende..... maar op dit moment zitten we even goed. Heel goed zelfs!