Vanzelfsprekend heb ook ik de wedstrijd gekeken. Om 2.30 uur ging 't wekkertje en heb ik op een oud toestel vol met ruis wat oranje tegen lichtblauw gezien. Gelukkig was er af en toe een close-up want anders zag ik echt niet wie wie was. De Mart Smeets van Maleisië maakte het er ook al niet beter op en mijn twee roomies zijn met geen honderd vuvuzela's wakker te krijgen. Maar goed, dat we gingen winnen stond al snel vast maar het wachten was alleen op de eerste goal (een hele mooie trouwens). Ik moet wel bekennen dat ik regelmatig liever mijn bed weer in ging want 't was weer een oersaaie pot. Deed van Persie nog mee? Is hij er dit jaar überhaupt bij?

Na de korte nacht hebben we ons om 7.30 uur verzameld in een hostel aan de overkant. Vanuit hier vetrekken de bussen maar eerst even tijd voor een echt chinees ontbijtje, toast met lichtgevende kersenjam, heerlijk! Een fout busje brengt ons binnen het uur naar de oever vanwaaruit de tocht gaat beginnen. Nog even een tiental formulieren invullen, ondertekenen, laten stempelen, inleveren, terug krijgen en weer invullen en onder tekenen. Raar volkje die Aziaten! De tocht is erg lang, erg mooi en gaat via zo'n vies bruin riviertje de jungle door. Na drie uur en een houten reet verder komen we aan in Taman Negara. Het kaartje moet ons naar ons huisje brengen maar zo makkelijk gaat dat nog niet. Na een kleine speurtocht komen we uiteindelijk overhit aan en moet de eigenaar van het huisje het direct ontgelden. Masja is over de kook en dat laat ze merken ook. De man reageert laconiek en ik help hem een klein beetje want het is er wel erg mooi. Kleine houten chalets staan in alle rust rond een veranda van palmbladeren. Het duurt niet lang of vrouwlief is weer wat afgekoeld en stemt zelf in met een kleine demonstratie rubberboom snijden. Leuk en leerzaam tegelijk. De verdere middag staat in het teken van een tocht door de jungle en een bezoek aan de plaatselijk aboriginals.

In de jungle zien we al snel wat apen boven ons hoofd voorbij slingeren en staan we oog in oog met een 'mini' hertje (25 cm hoog).De leefomgeving van de aboriginals is op zijn minst een 'beetje' in scene gezet maar het blijft toch indrukwekkend. Kinderen die elkaar vlooien, moeders van zestien en het stamhoofd die zo stoned als een garnaal iedereen zonder gebit staat uit te lachten. We leren vuur maken met wat hout en palmbladeren en krijgen een kleine demonstratie aapjes-dood-schieten-met-giftige-pijlen en een blaaspijp. Bodhy moet van al deze kermis niet zoveel hebben en kan niet wachten tot we weer in de bewoonde wereld zijn. Eenmaal daar ploffen we neer bij een drijvende chinees die wel raad weet met wat kip curry, kip red en kip zoet zuur. Na tien euro (39 ringgit) lichter verlaten we de toko en gaan naar ons huisje. De temperatuur is gelukkig iets gedaald want van al dat zweet stinken we als rotte eieren. Na het douchen doen we nog even een glaasje rood op de veranda en besluiten één dag eerder terug te keren. Want ondertussen is niet alleen Bodhy al die beestjes zat maar is de temperatuur ons ook goed aan het slopen. Morgen staat er nog een trail op de planning maar zullen we waarschijnlijk snel erna de boottocht richting de auto inzetten. Op naar de highlands van Maleisië waar de omgeving schitterend moet zijn en de temperaturen een stuk beter. Tot morgen maar weer!