We zitten in ons kamertje te genieten van de enorme onweersbuien die hier al uren de highlands in zijn greep heeft. Het is prachtig om te zien hoe de enorme bergen om de paar seconden worden aangelicht. Overigens zijn de flitsen niet het enige wat ons vermaakt want 'fathers guesthouse' is werkelijk een fantastische plek. Het is wederom een hostel voor met name backpackers maar hier heeft echt iedereen het goed naar zijn zin. Het is een oud-engels gebouw boven op een heuvel en ondanks dat wij nou niet echt van die groene vingers hebben is de tuin prachtig. Overal staan palmbomen en de meest mooie planten en bloemen. Na aankomst hebben we onszelf getrakteerd op de beste spaghetti want wat koolhydraten kunnen we wel gebruiken. Wederom voor drie keer niks! Vol energie duiken we vervolgens de drukke straatjes in waar je echt alles kan kopen maar met name kan eten. De meest foute tentjes met de gekste gerechten. Ondanks de spaghetti loopt het water uit ons mond. We slaan snel nog wat lekkers in voor de avond, Masja koopt nog even een tas en een 'soort' van burka want half Maleisië kijkt haar na. Met de nadruk op 'half' want de helft is hier moslim en de rest hangt een ander geloof aan. Maar met name de eerste groep heeft nog altijd wat moeite met blote schouders of een korte rok.

Gisteren zijn we voor vertrek uit de jungle nog wel even een tocht gaan doen. Een grappige tocht met als hoogtepunt de touwladder brug van enkele honderden meters ver boven de grond. Leuk maar niet heel bijzonder zeker als er van die 'gezinnen' lopen die elke boom indrukwekkend vinden en ons maar raar vinden op onze teenslippers. Zijzelf lopen er bij alsof ze driehonderd jaar de jungle in gaan en de meest vreselijke omstandigheden gaan tegenkomen. Maar goed, snel laten we ons naar de de overkant brengen met het bootje één ringget (25 cent). Aangezien je hier bijna nergens kunt pinnen is de lunch voordat we de boottocht terug maken wat karig.Met de stroom mee gaat het een stuk sneller en met twee jonge reizigers delen we onze ervaringen. Eenmaal aangekomen kan ik nog wel even in mijn beste chinees uitleggen dat ik mijn buskaart bent kwijtgeraakt maar dat bleek na een kwartier geen enkel probleem. Het hostel waar we al eerder hebben overnacht heeft gelukkig nog een kamer over en na het avondeten en ons slaapdrankje gaan de oogjes dicht.

De volgende morgen beginnen we vroeg aan onze tocht richting Cameron Highlands. In tegenstelling tot onze reis vorig jaar doet de Tom Tom nu niet echt zijn best. We rijden een aantal keer flink om maar uiteindelijk vinden we de juiste weg. Het is zo'n zes uur rijden maar via een weg die ze vanwege enorme hoeveelheden regen nog wel eens afsluiten winnen we weer wat tijd. Het eerste stuk hangen we regelmatig achter vrachtwagens die in slakkentempo enorme hoeveelheden teakhout de heuvels op rijden. Deel twee van de tocht gaat veel sneller en hebben we de tweebaansweg voor ons alleen, dan toch maar even stiekem rechts rijden :-)

Overigens was het gisteren nog even grote paniek want tijdens het opstarten van mijn Mac produceerde hij een harde piep en deed hij hierna helemaal niets meer. Even googelen op de iPhone en daar bleek al snel dat er iets niet goed mis was met mijn witte vriend. Diversen toetscombinaties verder begon er langzaam weer wat leven is mijn MacBook te komen en na een klein half uurtje deed hij alweer precies waarvoor hij was meegenomen. Na een paar minuten tikken kwamen er aan alle kanten mieren uit mijn Mac. Blijkbaar zijn deze er in de jungle ingekropen en hebben de kleine ettertjes de storing in mijn machine veroorzaakt. Helemaal zeker weet ik het niet dus we zijn extra voorzichtig. Wat ik wel weet is dat we nu anderhalve dag verder zijn er er nog altijd mieren onder mijn toetsen vandaan kruipen. Maar wees gerust, ze overleven het niet!