Vandaag (vrijdag) staat er een lange rit op de planning. Het is een kleine vier uur rijden naar ons volgende hotel en om de grootste hitte een beetje voor te zijn starten we vroeg. Vanuit Cameron Highlands is de toch prachtig. Het is een echte slinger-de-slanger weg met aan beide kanten volop jungle. De bochten zijn scherp en volgen elkaar in hoog tempo op. Ondanks al het groen is de variatie enorm. Bomen begroeid met mos, enorme rotan struiken en kilometers aan bamboebomen met daartussen af en toe wat hutjes van de originele bewoners: de Orang Asli. De hutjes zijn niet veel meer als die in Thika, Kenia met misschien als enige uitzondering de palen waarop ze zijn gebouwd. Na een klein uurtje rijden doen we een poging een waterval te beklimmen maar hier in Maleisië zijn ze niet zo van het klimmen en klauteren dus het pad stopt dan ook vrij snel. En zonder pad is er echt geen doorkomen aan. Na wat afkoeling in de waterval stappen we in onze Proton en vervolgen onze reis. Proton is een lokaal automerk wat je hier veel tegenkomt. Tegen de berg op of in een scherpe bocht lijkt het karretje van palmbladeren gemaakt te zijn want alles kraakt en hij komt voor geen meter vooruit maar, tot nu toe laat hij ons niet in de steek.

Onze volgende hotel is een soort van resort midden in het niks. Een luxe spul aan een enorm groot meer met prachtige watervilla's, paalwoningen en een super hoge toren met ruim vijfhonderd kamers. Ons slaapplekje blijkt in de toren te zijn dus checken we snel in. Al snel blijkt dat van de vijfhonderd kamers er misschien tien bezet zijn want in het enorme zwembad zit geen hond. En de paar gasten die er zijn zitten natuurlijk in de karaoke bar wat daar zijn ze hier echt dol op. Afgekoeld en in alle rust genieten wij van het zonnetje.

Aan het eind van de middag gaan we met de boot het meer op richting een eiland waar echt heel veel apen schijnen te leven en waar ze een opvangcentrum voor de oerang oetan hebben gehuisvest. Na de kleine tocht zien we als snel de ene aap na de andere aap in boomtoppen verschijnen. Eenmaal aan wal staan we oog en oog met Mike. Mike is een 28 jaar oude oerang oetang en heeft duidelijk geen zin om maar een grote teen te bewegen. Een klein Aziatisch meisje met een piep stemmetje blijkt er te werken en verteld ons het één en ander over de apen. Al snel komen er meer op ons af en kan Masja na hartenlust haar nieuwe camera aan het werk zetten. Apen zijn rare beesten (iets wat iedereen eigenlijk al weet maar wat dan ook echt zo is) ze trekken de meest gekke bekken, lachen echt met de ene hand onder de oksel en jatten alles wat ze tegenkomen. Echt leuk om te zien! Het kleine meisje neemt ons mee richting een wat huisjes op palen in het water. Hier worden de apen als eerste opgevangen. Zo zien we twee kleine aapjes met een luier om in een wiegje liggen. Zo schattig, dat mijn kleine nichtje voor heel even met een tweede plaats genoegen moeten nemen.Ook zien we hoe de aapjes leren klimmen en zelfstandig voedsel moeten zoeken om later te kunnen overleven op het eiland tussen de rest van de apen.

Tijdens de tocht terug kleurt de hemel zwart en eenmaal aangekomen in onze kamer breekt de *piep*s uit! Een wolbreuk die het hotel doet overstromen. Het water loopt door de gangen en Bodhy, kind dat het is, heeft eindelijk zijn eigen glijbaan. De rest van de avond blijft het spoken en eten we wat in het hotel. Bodhy gaat weer douchen (dit doet hij dus zo'n acht keer per dag) en Masja en ik zetten een filmpje op over Nelson Madela en het rugby team van Zuid Afrika, de springboks. Bodhy komt er snel bij en ziet hoe het sportieve succes apartheid veranderd in éénheid. Toeval of echt een inspiratiebron voor van Marwijk want met zelfs een bezoekje aan Robben Eiland zie ik veel overeenkomsten de de film Invictius en ons oranje tijdens het WK. Of wij deze uiteindelijk ook gaan winnen weet ik niet maar hier is het behalen van de finalen al helemaal top. Iedereen in dit voetbal-gekke-land feliciteert ons met dit resultaat. Raar volkje die Aziaten!