De volgende ochtend start het eiland langzaam op. Een vissersbootje vol vis komt net terug met de barbecue voor vanavond, een gast staat het strand glad te harken en in de verte 'horen' we de de vers geperste bananajuice voor bij het ontbijt. Rond half elf verzamelen we ons op het strand bij een gast die ons de hele dag meeneemt de zee op. Het leuke van het 'tourisme' hier is dat het er eigenlijk nog niet is. Met drie woorden engels, een hoop gebaren en veel houdje-touwtje is het ons duidelijk wat de planning voor vandaag is. Het duikmateriaal gaat de boot in en wij drieën volgen snel. Met een klein bootje en veel herrie racen we richting sharkpoint. Wat de naam doet vermoeden blijkt al snel waarheid als een koe. Met een plons laten we ons zakken in het heerlijk warme water. Zelfs meters diep of ver uit de kust is het water zeker zo'n dertig graden. Onder water is het werkelijk prachtig. Duizenden, misschien wel miljoenen vissen in alle kleuren van de regenboog komen nieuwsgierig kijken. De één is groen met blauw en paars, de ander is goudkleurig met een oranje kop of klein maar dan met honderden tegelijk. Nadat we een weg tussen de vissen door hebben gevonden en iets meer richting de rotskust zwemmen verschijnt daar de eerste haai! Niet de allergrootste in zijn soort maar toch is hij zeker een metertje of twee. Als een bliksem glijd hij onverstoorbaar door het water onze kant op. Zijn ijzige ogen zien ons wel maar blijken hem vooralsnog niet te storen. Ik besluit het visje maar eens uit te dagen en neem een duik de diepte in. Als ik te dicht bij kom gaat hij er als een pijl vandoor en hem volgen is echt onmogelijk. Onze eerste haai, indrukwekkend en eng tegelijk.

Niet veel later zijn we Masja kwijt. Blijkbaar leek het haar een goed idee om zelfstandig een 'gespotte' haai te volgen. Eenmaal herenigd vertelt ze ons doodleuk wel een meter of vijftig met de haai te zijn mee gezwommen. Bodhy en ik laten ons niet kennen en zoeken de hele zeebodem af op zoek naar een 'beter' verhaal dat dat van Masja. Na een klein half uurtje staken we onze poging en komen niet verder dan een vis van zo'n meter groot. We hebben het wel gezien en besluiten met zijn drieën naar te boot terug te keren. Helaas heeft Bodhy alle haaien net niet heel goed kunnen zien maar dit duurt helaas niet lang. Plotseling komen er twee haaien als een speer onze kant op en gaan uitgerekend op twee meter onder ons op jacht naar wat lunch. Boven het draaien en dreigen zwemmen wij 'rustig' verder en klimmen als een malle in de boot.

Op Romantic Beach en bij de Lighthouse duiken we naar de meest mooie vissen. Wederom is zit de hele zee vol en als je even stil blijft dobberen dan komen ze met zijn allen op zo'n twee centimeter van je duikbril. Een enkeling is zo brutaal om in je vingers te bijten en de rest omsingelt ons van achteren. Het water is tot wel vijftien meter diep glashelder en het koraal is er echt schitterend. Je zwemt als het ware in een aquarium. Heel, heel mooi!

De laatste plek waar we het water ingaan is Turtlepoint. Tussen de twee eilanden in zoekt onze gids naar donkere 'vlekken' diep in de zee. We zijn wat traag van begrip maar dit blijken achteraf gezien de schildpadden te zijn. En dan niet van die kleintjes maar echt enorme joekels met een doorsnee van ruim een meter. Op teken van de gids duiken we het water in op 'jacht' naar de reuzenschildpad. Zijn schutkleuren houden 'm lang verborgen maar uiteindelijk vinden we 'm toch. Bodhy en ik doen om beurten een poging om dichterbij te komen maar hij zwemt simpelweg te diep. Niet veel later doen we een tweede poging en dit maal is het raak. Een donkere vlek veranderd langzaam in een schildpad en wij gaan er als een speer achterna. Het enorme beest kruipt over de zeebodem en is voor het mooie eigenlijk te ver weg maar we verliezen hem niet uit het oog want hij (of zij) zal toch een keer naar lucht moeten happen. En ja hoor, na een tiental meters te zijn gevolgd besluit het beest langzaam van de zeebodem op te stijgen. Het enorme beest komt steeds dichter bij en wordt alsmaar groter en groter. We blijven 'm volgen totdat we op een gegeven moment nog maar zo'n meter van hem verwijderd zijn. Voordat we het beestje verlaten neemt Bodhy nog één duik richting het beest en aait hem over zijn 'betonnen' schild. Enthousiast en vol ongeloof keren we terug naar ons huisje aan zee. Echt heel bijzonder!