Volledig doorweekt zitten we op onze veranda uit te lekken. Net aangekomen op Tioman leek het ons leuk om een stuk te gaan wandelen langs het strand van dit prachtige eiland. Het was al redelijk bewolkt maar na een klein uurtje kregen we een eerste tropische storm over ons heen. Windkracht tien deed ons eerst nog even schuilen maar na een klein drankje zijn we aan de terug weg begonnen. Een uurtje heen betekent ook een uurtje terug dus als drie doorweekte puppy's klimmen we het laatste stukje naar ons huisje. Uitgerekend wij hebben het laatste, maar zeker ook het mooiste huisje van het eiland. Een metertje of twintig tegen de berg op, niet ver van het strand, en met een schitterend uitzicht over de zee. Het huisje is van alle gemakken voorzien en staat tussen prachtige planten en tropische bomen. Niet voor niets moeten we hier alles goed afsluiten en geen sporen van voedsel achterlaten want voor dat je het weet zit er een aap in je huisje. In tegenstelling tot ons vorige eiland is dit eiland veel ruiger, groter en het zit vol met apen en andere beesten uit de jungle waarvan Bodhy niets moet hebben. Overigens zit ik ook niet echt te wachten op een spin ter grote van een tennisbal lekker in je klamboe :-( Het eiland is een mix tussen vergane glorie en een tropisch paradijs. Volop barretjes met de lekkerste cocktails, w at verweerde scheepswrakken en wederom geen hond te bekennen. Er zijn geen auto's op het eiland dus dat maakt het extra relax.

Gisterenavond zijn we na een lange reis voor het eerst op de zaterdag avond en zonder een drankje vroeg gaan slapen. Zo moe dat we waren zo relax staan we na ruim elf uur weer op. Even snel een ontbijtje en dan weer snel de weg op. Het oosten van Maleisië is echt heel mooi. Het is zondag dus de weg is helemaal van ons. Jack Johnson en wij drieën rijden door een schitterend gebied met palmbomen die overgaan in de dichte jungle. Tussen de bomen staan de oude houten authentieke huisjes in de mooiste kleuren. Vanillegeel met okergele kozijnen of mintgroen met bordeauxrood. Vanzelfsprekend staan ze op palen en vallen ze met twee keer blazen plat op de grond. Onderweg klimmen Masja en ik nog even over een hek op de plaatselijke begraafplaats op beeld vast te leggen. Na een klik of tien horen we een brommertje naderen en uitgerekend dit gepruttel is de opzichter van al dit moois. De man spreekt geen woord engels maar hij verwelkomt ons met een warme hand en al snel is duidelijk dat 'wij' westerlingen van harte welkom zijn. Af en toe komt hij polshoogte nemen en laat vol trots de mooiste bouwwerken zien. Op zijn hand schrijft hij wat dat spul zoal gekost moet hebben. Voor nog geen 1500 euro lig je in een megatempel van marmer met toeters, bellen en draken. Nou, zet dat maar vast in mijn testament en dan mag mijn nieuwe vriend er af en toe een kaarsje aansteken.

Na deze mooie tocht komen we aan bij de boot die ons naar Tioman moet brengen. We parkeren de auto en gaan snel aan boord. In alle haast laat ik mijn iPhone op de achterbank liggen. (tegen niemand zeggen dan hoop ik dat hij er over een dag of drie nog steeds ligt).

p.s. Ik moet nog even 'sorry' zegen tegen Denise en Trix want ik heb met mijn trommelvingers per ongeluk hun reacties gewist. Bij thuiskomst zal ik het goedmaken met een grote zak snoep of, als Masja Stolk Photography het goed vindt, een fotoreportage op één van deze prachtige eilanden (en dit keer zal ik 'proberen' het reflectiescherm uit de ogen te houden) :-)