Onze laatste dag op Tioman begint licht bewolkt. We zijn vroeg wakker en in de verte kunnen we 'onze' pannenkoekjes met banaan al ruiken. We informeren wat naar de mogelijke trails op het eiland en besluiten het eiland over te steken door de jungle. De tocht is slechts zeven kilometer, en ondanks dat het hier niet al te heet is, is het eerste stuk erg zwaar. Bergop gutst het zweet van ons af en moeten Masja en Ik regelmatig even pauzeren. Bodhy heeft wederom nergens last van en loopt naar boven alsof er niets aan de hand is. 2010 is duidelijk het jaar dat 'papa' het echt niet meer kan bijhouden. Aangezien we al dagen in onze 'lucky' flow zitten zien we al snel wat beesten voorbij springen. Eerst nog wat apen maar dan zien we hoog in de boom de uiterst zeldzamen bear-cat. Als Bodhy even later hard in zijn handen klapt om zijn vader wat aan te sporen springen de apen recht boven zijn hoofd van schrik alle kanten op. Die beesten zitten werkelijk overal! Het laatste stuk lopen we waarschijnlijk verkeerd want dit is niet meer dan een betonnen pad. Saai en doodvermoeiend. Eenmaal aangekomen in Juara nemen we een duik en dan gaan we weer lekker eten. Eigenlijk bestaat de hele vakantie uit lekker eten. We gaan er drie keer per dag eens goed voor zitten en laten het ons heerlijk smaken.De lekkerste fried chicken Chile, barracuda BBQ aan het strand, kilometers sushi, inktvis, gamba's en natuurlijk de beste banana pancakes. Ik zeg: goed bezig!

Met gevaar voor eigen leven laten we ons terug brengen in een 'soort' van taxi maar onze voeten zijn kapot dus we moeten wel. Eenmaal thuis springen we op bed en toveren we het kleine huisje om in onze eigen bioscoop met links en rechts van het scherm de Zuid Chinese Zee. Pathé is er niets bij! Na een klein uurtje schrikken we op van een knal op dak. Geen kokosnoot maar familie aap blijkt uitgerekend ons huisje te hebben uitgekozen voor de dagelijkse picknick. De beesten rommelen wat op dak en wij proberen ze muisstil te betrappen. Bodhy heeft bijna zijn eigen aapje te pakken maar ook voor hem zijn ze echt te snel. Negentig minuten later hebben we zin in een drankje en dat komt goed uit want laat de 'happy hour' hier nu drie uur duren :-) 's Avonds begint het goed te stormen en 'doodsoorzaak' nummer één vallen als bommen uit de bomen. We slalommen ons een weg door de vallende kokosnoten want naast het naderende onweer zijn ook onze buikjes weer wat gaan rommelen.

De volgende ochtend gaat de wekker om zes uur want 'ergens' rond zeven uur 'zou' er een boot moeten vertrekken. Met de nadruk op 'ergens en 'zou' want hier op het eiland nemen ze het niet zo nauw. De koffers proppen we snel vol en het wachten is wederom op onze eigen prinses. Beetje gel hier, beetje gel daar en dan nog maar weer eens douchen, zijn kleine nichtje is er helemaal niets bij! Gelukkig jaagt een dikke zwarte vleermuis hem 'gillend' de badkamer uit en kunnen we richting boot. Onderweg 'lenen' we een kruiwagen want de koffers worden met de dag zwaarder. De zon komt op, de boot verschijnt en langzaam gaan we weer richting de bewoonde wereld. Tot Morgen!